Canım İslahiye’m: Kırgınlıkları Değil, Umudu Büyütelim
Canım İslahiye’m: Kırgınlıkları Değil, Umudu Büyütelim
Benim canım İslahiye’m… Sokaklarında yürüdükçe, mahalle aralarında büyüklerimizin elini öptükçe şu gerçeği daha net görüyorsunuz: Bu memleketin insanı olup biteni sanıldığından çok daha iyi okuyor. Son Ticaret Odası seçimlerinde sandıktan çıkan o güçlü mesajı anlayan o kadar çok kişi var ki; hangi mahalleye adım atsam, kulağıma aynı samimiyetle fısıldayan nene hatunlarla karşılaşıyorum.
İnsanlar bazı isimleri öylece kendi haline bırakmıyor. Halk, sevdiğini ve güvendiğini önce gönlüne koyuyor, sonra da baş köşeye taşıyor. Bugün İslahiye’de nereye dönseniz, kiminle iki kelam etseniz dilde hep aynı isim, hep aynı beklenti var: Selahattin Türkmen. Sokak konuşuyor, esnaf konuşuyor, vatandaş konuşuyor. "Görmüş geçirmiş adamın kimseye zararı dokunmaz, onun bir şeye el uzatmaya ihtiyacı yok ki" cümlesi, bu şehrin insanının vicdanında yankılanan en yalın özeti aslında. Beklenti yüksek, umut diri.
Ben bunu Mert’çe programlarımda da, yazdığım satırlarda da yıllardır aynı açıklıkla dile getiriyorum. İslahiye’nin sahipsiz kaldığını, bir elin bu şehrin omuzlarına değmesi gerektiğini her fırsatta söyledim. Çünkü bu memleketin kendi potansiyeline yakışır bir sahiplenmeye, bir toparlanmaya ihtiyacı var.
Geçtiğimiz günlerde ağabeyimi ziyarete gittim. Sokağın sesini, mahallede duyduğum cümleleri, insanların gözlerindeki o bekleyişi tek tek anlattım. Karşımda gördüğüm tablo bana şunu hissettirdi: Değerli abim yorgundu. Hem de öyle basit bir koşturmacanın yorgunluğu değil. O süreçte yalnızca karşısındaki rakiplerle değil; kendini dev aynasında gören ama ortaya konan tabloda hiçbir karşılığı olmayan çevrelerle de uğraşmak zorunda kaldı. Bunu herkes biliyor. Yorgunluğunun ardında tam da bu yük vardı.
Anlattıklarımı dinledi, hafifçe tebessüm etti. Ne fazla konuştu ne de içindekini açık etti; ser verdi, sır vermedi. Ama zamanın getireceği o gün geldiğinde neyin ne olacağını en iyi Rabbim bilir.
Bugün İslahiye’nin en çok ihtiyaç duyduğu şey kavga değil, ayrıştırmak hiç değil. Kimseyi ötekileştirmeden, cepheleştirmeden, kimseyi düşman belletmeden bu şehri ayakta tutabilecek bir anlayışa ihtiyacımız var. İslahiye’nin yorgunluğunu alacak, kırgınlıkları onaracak ve ortak aklı büyütecek bir yaklaşım şart.
Bu şehir kendi hikâyesini yeniden yazacaksa, bunu ancak birleştirerek ve sahiplenerek yazabilir. İslahiye’nin beklediği de tam olarak bu.
Sedat CİBA