Mehmet Oğuztürk: Onlar; Turna Olup Uçanlardı

6 Şubat Depremi'nin 3. Yılı Anısına....

Deprem, İslahiye’ye bir sabah ansızın girdi. Ne kapıyı çaldı ne izin istedi. Sadece geldi ve ardında kelimelerle anlatılamayan bir boşluk bıraktı. O günden sonra şehir, eskisi gibi uyanmadı. Güneş doğdu ama sokaklar eksik kaldı; sesler yarım, adımlar temkinliydi.

Gidenler oldu… Bir daha dönmeyecek olanlar. Bir evin ışığı bir daha yanmadı, bir sofrada tabak eksik kaldı, bir çocuğun adı sadece hatıralarda büyümeye devam etti. Ardından bakakalanlar ise neyi kaybettiklerini tam anlatamadan yaşamaya devam etmeyi öğrendi. Çünkü burada acı, yüksek sesle değil; içten içe konuşur.

İslahiye şimdi anılarla dolu bir şehir. Yıkılan duvarların arasında kalan sadece beton değil; bir ömürlük alışkanlıklar, yarım kalan cümleler, söylenememiş vedalar var. Her sokak bir hikâye anlatıyor, her rüzgâr bir ismi fısıldıyor. Dinlemeyi bilenler için şehir hâlâ konuşuyor.

Zaman geçiyor deniyor. Oysa zaman, gidenleri geri getirmiyor; sadece yokluklarına alışmayı öğretiyor. Kalanlar, gidenlerin ardından biraz daha sessiz, biraz daha ağır adımlarla yürüyor. Çünkü bu topraklarda yas tutulmaz sadece; yasla birlikte yaşanır.

İslahiye, gidenlerini unutmuyor. Onlar, bir duada, bir fotoğrafta, bir sokağın köşesinde yaşamaya devam ediyor. Ve şehir, her yeni güne, gidenlerin ardından biraz daha kırık ama biraz daha güçlü uyanıyor.

Mehmet OĞUZTÜRK Yazar