Canlar Enkaz altındayken Belediye Binasını Yıkmak Kimin Aklına Geldi?

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Canlar Enkaz altındayken Belediye Binasını Yıkmak Kimin Aklına Geldi?

Depremin üzerinden geçen zamana rağmen kalbimizdeki sızı da, gözümüzün önündeki o vahşet tablosu da ilk günkü gibi taze. Enkazların altında binlerce canımız, nefesimiz, geleceğimiz kurtarılmayı beklerken; asıl odaklanılması gereken yer arama-kurtarma çalışmalarıyken, İslahiye’de akıllara durgunluk veren bir aceleye şahit olduk: Depremde yıkılmayan İslahiye Belediye Binası’nın alelacele yıkılması.

İnsan sormadan edemiyor: O kadar canımız göçük altında yaşam mücadelesi verirken, kepçeleri, iş makinelerini can kurtarmaya yönlendirmek yerine belediye binasını yıkmak hangi aklın, hangi telaşın ürünüydü?

Yoksa o binanın duvarları arasında, ilçeyi mezarlığa çeviren kararların, verilen usulsüz ruhsatların, altına imza atılan rant projelerinin belgeleri mi saklıydı? Hafızayı yok etmek, delilleri karartmak mıydı tek dert? Biz can derdindeyken, birileri koltuk ve hesap derdine mi düşmüştü?

Kat Kat Gelen Ölüm: Uludağlar Dönemi ve Sonrası

Gelin, İslahiye’yi bu felakete sürükleyen sürecin perde arkasına, hepimizin bildiği ama bazılarının unutturmak istediği gerçeklere bakalım.

Bir dönemi hatırlayın; Uludağlar dönemi. O dönemde İslahiye’nin zemin yapısı, fay hatları gözetilerek sıkı bir denetim uygulanıyordu. İlçenin yapısı gereği bazı bölgelere en fazla 3, bilemediniz 4 kat izni veriliyordu. Bu sınırın ötesine geçilmesine kesinlikle müsaade edilmiyordu. O dönemlerde komşu ilçe Nurdağı’nda inşaat sektörü patlama yapmış, yüksek binalar yükselmeye başlamıştı. Herkes rantın ve yüksek katların cazibesine kapılıp oraya yönelirken, İslahiye kendi doğasına uygun şekilde korunuyordu.

Peki sonra ne oldu?

Uludağlardan sonra gelen yönetimler ne yazık ki bilimi, zemin etütlerini ve geçmişin güvenli politikasını bir kenara itti. İslahiye’nin o hassas zeminine 7-8 kata kadar imar izinleri saçılmaya başlandı. Rant hırsı, insan hayatının önüne geçti.

Sonuç ne oldu?

O yüksek katlı, güvencesiz binalar binlerce hemşehrimize birer soğuk mezar oldu. İnsanlarımız dondurucu soğukta, o beton yığınlarının altında can verdi.

Bunca Kişinin Vebali Kimin?

Şimdi buradan yüksek sesle soruyorum: Bunca masum canın, yarım kalan hikayelerin, yetim kalan çocukların vebali kimin boynuna?

Zemin yapısını bile bile o imar izinlerini dağıtan yerel yönetimlerin mi?

Denetimleri layığıyla yapmayan, projeleri onaylayanların mı?

Yoksa deprem enkazında canlar dururken, suç mahalli sayılabilecek belediye binasını apar topar yıkanların mı?

Takdir de, vicdan muhasebesi de kamuoyunun, yani sizlerin. Ancak ben bir gazeteci, bu toprakların bir evladı olarak bildiğim doğruyu yazmak, bu çığlığı haykırmak zorundayım. Çünkü bu benim işim, halka karşı olan borcum ve ben işimi layığıyla, namusumla yapmakla mükellefim.

Gerçeklerin üzeri belediye binaları gibi yıkılarak kapatılamaz. İslahiye’yi mezarlığa çevirenler de, o binaların yıkım emrini verenler de tarih ve adalet önünde elbet bir gün hesap verecektir. Biz unutmayacağız, unutturmayacağız