Safları Sık Tutalım

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Safları Sık Tutalım: Bir Zamanlar İslahiye’ydi O…

90’lı yıllardı… Okulun son ders zili çalmasın diye değil, o zille birlikte kurulacak o güzel “dağıtım” masaları için dört gözle beklerdik. Neydi o günler? Paketinden yeni çıkmış fındıklar, fıstıklar, hani o ucu sipsivri karton kutulardaki kokulu sütler…

Çocuk aklımızla bile bilirdik ki; o rızık sadece bizim midemiz için değildi. Tek başımıza yutmak bize yakışmazdı. Bir tanesini cebimize atar, eve yürürken “Benim canım ailem de tat sın” diye kapıyı öyle arlardık.

Çünkü o zamanlar paylaşmak yemekten önce gelirdi.

Sonra ne mi oldu? Sokaklarımız vardı bizim. Ahmet ile Ökkeş kardeşlerin adımlarıyla şenlenen, Beyler Mahallesi’nin gülü, siyah-beyaz yürekli Beşiktaşlı Ökkeş’in sesinin yankılandığı, “Melekgirmez”in Güllü İbo’suyla can bulduğu sokaklar… Saygı vardı sokakta; büyük geçerken başın öne eğilir, küçüğe sevgiden önce merhamet duyulurdu. Hoşgörü denilen o nadide çiçek, İslahiye’nin her bahçesinde zahmetsizce açardı.

Şimdi bakıyorum da…  o hilesiz, menfaatsiz, ciğeri para etmez hesapların yapılmadığı yürekler birer birer çekiliyor bu şehirden, bu hayattan. Sayımız azaldı, masa tenhalaştı dostlar.

Kalanlara, direnenlere, hâlâ o eski İslahiye’nin kokusunu teninde taşıyanlara selam olsun.

Diyorum ki; güzel insanlar azaldıkça kıymeti artar. O yüzden sesim çıktığı, gücüm yettiğince söylüyorum:

Safları sık tutalım.

Çünkü biz dağınırsak, o 90’ların çocukluğu da, o süt kokulu tenhalıklar da, o güzel hatıralar da öksüz kalır. Kalın sağlıcakla, mertçe…